23.

Gisteren was Gemeen Kutwijf (GK) dus bij me. Ik zou haar ophalen bij de bushalte, die tegenover mijn huis is, maar ik viel onderweg over de ongeregeld aangelegde trottoirtegels. Daar zal ik de gemeente nog wel eens over onderhouden! Terwijl ik daar lag, kwam Gemeen Kutwijf al aanwandelen. ‘Kunt u mij vertellen waar...,’ vroeg ze. Ik zei meteen: ‘Nee, mevrouw. Geen sprake van!’
Ze liep weer door, en ze liep naar mijn adres toe, zag ik vanuit kikkerperspectief, want ik lag daar nog steeds op de grond. Dus ik stond op en trippelde achter haar aan. ‘Uw kunstenaar!’ zei ik haar. ‘Een dahlia,’ antwoordde ze beleefd. Ik haalde mijn hand over mijn bebloede kaak, en zei: ‘U zei?’
‘Dahlia is mijn echte naam,’ zei ze. 
‘Ik blijf u toch maar onthouden als Gemeen Kutwijf,’ zei ik, terwijl ik mijn voordeur opende. ‘Komt u binnen, en kijkt u maar goed om u heen!’
‘Ça ça,’ mompelde ze volgens mij, terwijl ik struikelde over de drempel. Ik stond op en zei: ‘Zal ik u koffie voortoveren, mevroj?’
‘Doe mij maar een barbe à papa,’ zei ze. Vervolgens besteedde ze enige minuten aan het verzorgen van mijn wonden: mijn kaak, mijn rechterknie, mijn beide ellebogen.
Zodra ik weer was hersteld (en ik, tegen de zenuwen van het moment, een Mariënburgje had geledigd), liepen we door de prachtige Boorstraat, in de richting van de diverse terrassen.
Daar was ook een suikerspintentje, overgebleven van de kermis ongetwijfeld. ‘Oh là là!’ kreet Dahlia. Zij ging er op af en keerde terug, of retournait avec deux barbes à papa. Het is belangrijk dat je iets leert, zeg ik altijd.
’s Avonds, toen ze alweer was vertrokken, heb ik nog een abstract kunstwerk gemaakt, met de kleuren blauw, wit en rood, die ik omgespateld heb tot een fantastische creatie.

22.

06.14 uur.
Ik besluit maar op te staan. Ik herinner me weer het opwindende email-verkeer van gisteravond met GK (Gemeen Kutwijf), waarin ze bijvoorbeeld zei: ‘Ik kom langs, om je abstracte kunst te zien, en ik kom morgenmiddag om twee uur vijftien, dus ben je dan thuis?’
Laat ik eerst maar eens een glaasje Mariënburg tot me nemen.

08.32 uur.
Ik heb natuurlijk nog veel te doen. Ik moet allereerst de lege flessen in de flessenbak doen, dat sowieso. Dan stofzuigen, dat moet ook weer eens gebeuren. Dan de keuken en het aanrecht! Niet vergeten. Maar ik neem eerst nog maar eens een Mariënburgje.

10.18 uur.
Het schoonmaakprobleem blijkt groter dan ik had gedacht: er zitten nog tal van spinnennesten overal. Dat is gebleken bij nadere inspectie van plafonds en van hoeken overal in de kamers. Ook de wc is niet van vreemde smetten vrij. Die moet ik dus ook terdege behandelen. Ik neem eerst nog maar eens Mariënburgje. Proost!

11.42 uur.
Kwart voor twaalf: een mooie tijd om te beginnen aan de dag. Een Mariënburgje, dat zal me de dag wel doorhelpen. Ik kan nog niet op kleur komen.

12.24 uur.
Ik héb geprobeerd mijn stofzuiger aan de praat te krijgen, maar een elektrisch wonder sloeg toe: hij stopte ermee. Welnu, redeneer ik, en ik zeg alle bewoners dezer aarde een welgemeend Mariënburg-proost toe!, dan maar niet. GK komt toevallig niet om een schoon huis te bekijken, ze komt om mijn abstracte kunst te zien. Daar gaat het om!

13.18 uur.
GK zegt net dat ze met de bus hier komt. Dan moet ik haar dus bij de bushalte opwachten, want zo ben ik wel. Ik heb nog even met een doekje alle vlekken die je hier en daar zag, opgeruimd, zodat de tafel niet meer kleeft. Wat kan een mens redelijkerwijs verder doen? Niets. Ik neem nog een glaasje Mariënburg.

14.13 uur.
Ik heb nog even een stuk of tien schilderijtjes ‘logisch’ opgesteld, zodat GK die onmiddellijk ziet, en ik heb nog een Mariënburgje genomen, tegen de zenuwen. Ik heb ook nog even die bezem náást die plantenbak gezet. Dat moest. Bezem, proost!, náást de plantenbak. Niet erin.